Cóż za niespodzianka - Oświadczył się!

Jutro Wigilia a ja zamiast lepić pierogi nie mogę oderwać oczu od diamentu świecącego na moim placu serdecznym u prawej ręki. Cóż za niespodziankę zrobił mi TŻ - oświadczył się!! Nie mogę w to uwierzyć, cały czas chodzę podśpiewuję i cieszę się jak głupia! A pierogi nie zając - nie uciekną!

Zawsze zastanawiałam się jak to będzie kiedy już nadejdzie ten moment. Czy przyjedzie na białym koniu, czy w różą w zębach grając na mandolinie będzie stał pod balkonem, a może po prostu przy kuchennym blacie w trakcie lepienia mielonych kotletów zapyta czy zostanę jego żoną...

Oświadczyny były na swój sposób bardzo romantyczne i na pewno zapamiętam je na długo. Mieliśmy iść tylko na spacer i wręczyć sobie świąteczne prezenty. Zimno, minus 10 na dworze więc ja w grubym swetrze, w ciepłych spodniach idę na to spotkanie z moim Ukochanym, bo przecież tylko krótki spacer i tylko mały świąteczny prezent mamy sobie wręczyć. A tu się nagle okazuje, że stolik w restauracji zamówiony... Dziwne... Przecież oboje jesteśmy po obiedzie... Z auta wyjął dużej wielkości torebkę na prezenty, więc pewnie jak to facet nie wiedział co kupić i miła hostessa w hipermarkecie doradziła mu suszarkę albo lokówkę, bo to takie kobiece... No cóż, dobre i to. No więc idę jak na skazanie do tej restauracji, bo żołądek wcale nie domaga się jedzenia i nawet ochoty za bardzo nie mam na nic konkretnego. Ważne jednak, że ciepło i na głowę śnieg nie pada. Siedzimy, rozmawiamy, świece i nastrojowa muzyka... Po posiłku wręczamy sobie nawzajem prezenty i koniecznie On musi rozpakować jako pierwszy! (Kupiłam mu bon do Salonu Masażu, sobie oczywiście też, nie puściłabym go samego, o nie!) Bon się spodobał, więc jest dobrze. Pójdziemy pewnie jakoś niedługo, żeby się zrelaksować. Teraz kolej na mój prezent. Wyjmuję go z papierowej torebki, a tak pudło oklejone papierem. No dobra, rozrywam papier a tam..... Pudło po papierze do drukarki... Co to ma być? Zapas papieru do drukarki czy co? Tu zaczęłam się zastanawiać co dalej. Otwieram pudełko, a tam pod papierem znalazłam kawałek materiału w kolorze czerwonego wina. Robi się ciekawie :) Pod materiałem.... O kurcze!!! Róże! Mnóstwo róż! Małe, większe, ale wszystkie w kolorze ciemnej czerwieni! Hm... Myślałam, że to tyle, ale Ukochany kazał szukać dalej! Szukam, szukam no i mam! Malutką kopertkę - pewnie bon ma masaż czy do kosmetyczki! Na pewno się przyda! W kopercie karteczka - Apart. Super - bon do jubilera!! Kupię sobie kolczyki czy bransoletkę - myślę i nagle.... O kurcze!! Ukochany już przy mnie klęczy i pyta:

- Czy zostaniesz moją żoną?
- ...........................................................  - Jak jakaś zahipnotyzowana byłam!
Chwila ciszy...
- Oczywiście, że tak!
- To super!

Zawsze myślałam, że w takim momencie będę ryczała jak bóbr, a tu nic i dobrze! Oczywiście po chwili oboje płakaliśmy ale to chyba dlatego, że odeszły emocje i z radości, i szczęścia. Tylko teraz jak piszę tego pierwszego posta na moim ślubnym blogu to łzy mi lecą jak głupie. To ze szczęścia! Tylko zła byłam na ten swój mało odświętny ubiór, bo taki ten sweter nijaki i spodnie mało wizytowe... A pierogi? Pierogi nie zając, nie uciekną!


I tak właśnie zamiast lepić pierogi zakładam tego ślubnego bloga by razem z Wami przygotować ten najpiękniejszy dzień w swoim życiu!

Zapraszam!